Mostrando entradas con la etiqueta olladas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta olladas. Mostrar todas las entradas

martes, 19 de octubre de 2021

 



Toponimia dos barrios da Coruña (Elviña, Birloque, Martinete, Feáns, Mesoiro)

  1. 1. A TOPONIMIA DOS BARRIOS 1. INTRODUCIÓN Un dos apartados que traballamos neste traballo sobre os barrios da área de influencia do IES Elviña é a toponimia do nome dos lugares, das rúas, dos camiños... Para este estudo consultamos varios documentos entre eles o que consideramos que é o máis completo de Fernando Cabeza Quiles sobre A Toponimia de Galicia. Aínda así observamos que o traballo realizado polos especialistas está aínda moi incompleto sobre todo no apartado da microtoponimia. Dada as dificultades utilizamos as entrevistas con xente dos lugares por si sabía algo sobre a procedencia do nome dos rueiros o do seu barrio. Agradecer por outro lado as conversas tidas con Xurxo Souto e a lectura do seu libro Contos da Coruña no que tamén ilustra algo sobre a orixe desta toponimia que vemos que está moi relacionada cos antigos usos agrarios desta periferia urbana.
  2. 2. 2. ELVIÑA O topónimo do polígono de Elviña cremos que non ten dificultade ningunha á hora de deducilo. As fontes medievais fan mención da enorme riqueza e produción de cultivos existentes nesta área. Especialmente a a presenza de viñedos que abastecían á cidade medieval de Clunia de viño do país e que estaba protexida a súa produción fronte a enorme competencia do viño doutras comarcas como a do Ribeiro. Topónimos como Elviña, San Cristovo das Viñas, Lagar de Castro... fan referencia á enorme importancia que este cultivo tiña no pasado. A topografía e o clima (zona de solaina e proteccións aos ventos) favoreceron estes usos agrarios. Outra interpretación sobre o topónimo, na opinión dos analistas do proxecto gaélico estaría relacionada coa forma que ten o territorio (topografía). Elviña podería ter a súa orixe na palabra Ailbhinn que en gaélico escocés quere decir precipio e foi anglicanizada como Elphin. O val de Elviña está xunto ao cumio do Penasquedo que se sitúa a 200metros sobre o nivel do mar e conta cunha pendente moi pronunciada. Hai outro Elphin en Irlanda. 3. SAN CRISTOVO DAS VIÑAS O topónimo está relacionado co uso agrícola comentado no apartado anterior.
  3. 3. En San Cristovo das Viñas atopamos varios topónimos significativos: 3.1. Lonzas. Este topónimo está mal castelanizado. Trátase orxinalmente de As Louzas (con “u” non con “n”). No rexistro parroquial de San Cristovo das Viñas, aparece sempre como Louzas ata que no século XIX os párrocos empezan a escribir o “n” en vez do “u” castelanizando mal o topónimo. As Louzas sae do termo latino lautia que significa entre outras, estrume, esquilmo, conxunto de toxos, herbas, fieitos... Este estrume utilizábase como abono do campo. 3.2. Marzán Perto da igrexa está o lugar de Marzán. Ten como sinónimos: marzadeira, marzasgas... que significa as rendas que determinados caseiros dun rueiro, tiñan que pagar ao dono das casas (probablemente da propia parroquia) ao dono das casas no mes de marzo de cada ano. 3.3. Birloque Este núcleo pertenecente á parroquia de San Cristovo das Viñas é onde se concentra a maioría da poboación desta área. A orixe deste topónimo é moi complicado. Non atopamos ningunha referencia nos estudos realizados polos especialistas. Non sabemos nada da súa etimoloxía. Hai que considera que é un termo bastante recente (desde finais do século XIX ou probablemente de principios do século XX). O nome birlo significa xogo de bolos formado por unhas figuras ou paus que se colocan nun lado e que hai que guindar tirándolles unhas bólas que deben chegar a eles polo aire ou arrolando polo chan. O verbo birlar significa tirar por segunda vez a bola desde o punto onde parou a primeira, que, como está perto dos bolos, fai posible que se poidan tirar moitos. Despois desta primeira acepción, o Dicionario pon como segunda o propio verbo: matar ou derribar a alguén dun golpe, con escopeta, arco ou outro instrumento. En xermanía ou caló, birlar significa estafar, e birloque ou birbesco, ladrón. Con estes antecedentes, haberá fundamento suficiente para chegar á orixe do nome do barrio? Se é así a súa orixe é despectiva.
  4. 4. 3.4. Laxes de Orro Laxas de pedra de superficie plana, xeralmente de forma cadrada ou rectangular. Tamén soen chamarse lousas. Orro é un termo xermánico: orrios ou riviolos que significan ríos ou regachos. Polo tanto as Laxes de Orro significa lousas do regacho, o cal é lóxico pois alí xuntábanse tres ou catro regachos que confluían no inicio do río Monelos á altura do Ponte da Pedra. 3.5. Ponte da Pedra Esta ponte e o río Monelos que pasaba por debaixo desapareceron ao construír a avenida. de Alfonso Molina. Continúa sendo hoxe en día o nome dun entorno urbano á entrada da Coruña. 4. FEÁNS Imaxe do lugar de Feáns en 1940. Esta localidade esta situada na estrada que comunica A Coruña coa parroquia de Morás (Arteixo). Hoxe en día trátase dun barrio periférico rururbano. O topónimo provén dun uso agrario: terreo onde se cultiva o feno. Este cultivo é unha gramínea ou tamén leguminosa seca, cortada e utilizada como alimento para os animais. Este feno é un cereal máis alto que o centeo ou trigo e máis cativo que as canaveiras. Tamén se utilizou para facer os teitos (Cabanas) das vivendas e as cortes cando aínda non había tellas. As prantas que se utilizan comunmente para o feno inclúe o ballico italiano (Lolium multiflorum) ou o balllico (L. perenne), con mesturas doutras herbas. Os rueiros e camiños deste lugar teñen moitísimos topónimos relacionados con labores agrícolas, terras de cultivo ou construcións relacionadas co agro, auga, vías ou topográficos son os seguintes: Correlo (vía) Convento (non temos constancia dun antigo edificio relixioso neste lugar), Muíño de Vento, Muíño Pequeno, Ferreira, , Obradoiro
  5. 5. (construción), Fonte, Fontáns de Feáns , Rego de Campos, Rego de Conxes, Rego de Beneirón, Manancial, Agüeira (auga) Campos, Alán, O Casal, Agra, Cameiros, Rufana (terreos) Outeiro de Feáns (topográfico), Aldea (entidades de poboación). O lugar de Feáns ben podería relacionarse con outra localidade madrileña que leva o seu mesmo topónimo: Alcalá de Henares. 5. MESOIRO Probablemente a palabra Mesoiro proceda do termo latino Mesorio que significa lugar de meses, cultivo de cereais. Pertenecente ao segador. Recoller cereais. Tamén o relacionamos coa súa forma topográfica: meseta? Terreo plano elevado sobre o nivel do mar. Mesoiro dálle nome a unha localidade e a un río que, pola zona do polígono de POCOMACO vai canalizado. Neste barrio tamén localizamos moitísimos topónimos como: Cadeiras, Castelo, Fonte Grande, Fonte Pequena, Horto, Lavadeiro, O Geán, Pouporón, Ramallos, Rúa Pequena, Suaseiras, Terreo. Relacionados cos antigos usos agrícolas existentes no pasado nesta zona.
  6. 6. 6. AS RAÑAS O termo As Rañas fai referencia a zona de monte baixo. Se observemos a topografía da paisaxe entendemos o significado do topónimo. Monte situado entre o val do Mesoiro e o val da Agrela. 7. MARTINETE Pasado o val de Mesoiro en dirección cara o centro da Coruña, existe o lugar do Martinete. Neste sitio houbo no pasado un batán movido pola auga do río onde se formaba unha pequena fervenza. Este é un dos nomes máis abundantes na toponimia galega. Os martinetes ou tamén batáns, consistían nun mazo grande de madeira ou ferro que soben e baixan movidos por unha roda-sarillo metida na corrente da auga do río, ou debaixo dunha corrente de auga. Estas construcións tiveron grande importancia en Galicia, pois servían para mazar o liño e as sabas feitas de lenzos e tamén para machacar o ferro quente para fabricar apeiro e obxectos caseiros. Outros topónimos moi extendidos por Galicia son cutián, pisón, folón, foloña... Lugar onde estaría situado o vello Martinete
  7. 7. 8. SOMESO O topónimo cun feito topográfico. O actual barrio de Someso está situado nunha chaira a unha altitude máis baixa (uns 50 metros) de Mesoiro despois de descender o río homónimo a partir do Martinete. Somesoiro (por de baixo de Mesoiro) podería ser o topónimo senón o abreviasemos. 8.1. Carracedo Entre o lugar de Martinete e A Cabana está situado este núcleo. A palabra deriva do latín carriceu, carex-caricis. Refírese a unha pranta de folla perenne cun rizoma longo do cal saen canas que acada os tres metros. Medran nas augas de pouco fondo facendo canaverais. Estes canaverais formaban Xunqueiras á beira do río Mesoiro no seu encontro co río Monelos uns metros augas abaixo.
  8. 8. 8.2. A Cabana O antigo núcleo principal de habitantes de Someso denominábase A Cabana. Topónimo moi frecuente en Galicia que fai mención a un tipo de construción moi humilde e rural. 9. SAN VICENTE DE ELVIÑA No lugar onde está situado o igrexario e o antiga aldea (hoxe incorporada ao campus de Elviña) atopámonos con moitos topónimos. Biudeiro, carballeiras fan mención ao tipo de bosque que rodeaba a este núcleo. Lamelas: terreo fangoso cheo de barro. Felga (perto da gasolineira da Avenida de Alfonso Molina) fai mención ás raíces secas da herba ou a un mato que nace por riba dos valados ao terrón desfeito ou ao toxo que se roza para estrume e outros usos. Peaga: correa que une o pescozo do animal co xugo pioga. Queimado: terreo onde se practican rozas ou estivadas (queima de matoxo para utilizar como abono). Saramelo: cascalla ou cobertura externa dos froitos secos como a noz. Cobertura exterior branda de certos froitos como a pataca. 10. CASTRO DE ELVIÑA
  9. 9. No lugar do Castro atopámonos con topónimos como O Souto que é un bosque de castiñeiros., Camiño das Penas da Agrela situado no perímetro do castro prerromano é probable que se tratase dun vello camiño que conectaba o castro coa Agrela. Pena do Cuco fai mención á situación elevada nun outeiro que ten o Castro, Rebanda e o corte que se realiza na madeira. Fai referencia a forte presencia de bosque situado nesta área. Probablemente zona para talar árbores. A Fraga é un bosque mixto con varias especies arbóreas e arbustivas. Rueiro de Lagares, que é onde existían as daegas para facer viño das uvas que se cultivaron abundantemente nesta parroquia. O Catecismo probablemente faga mención ao lugar onde se impartía a catequese no Castro que estaba distanciado da igrexa de San Vicente.

sábado, 30 de abril de 2016

Historias de fantasmas: Le Revenant, Donatien Alphonse François de Sade (1740-1814)




El aparecido.

La cosa del mundo a la cual los filósofos otorgan menos fe es a los aparecidos. No obstante, si el caso extraordinario que voy a contar, caso certificado con la firma de muchos testigos y consignado en archivos respetables, si ese caso, digo, y teniendo en cuenta esos títulos y la autenticidad que tuvo en su tiempo, puede volverse susceptible de ser creído, será necesario, a pesar del escepticismo de nuestros estoicos, persuadirse de que si todos los cuentos de aparecidos no son verdaderos, al menos hay acerca de eso cosas muy extraordinarias.

Una gruesa Madame Dallemand, que todo París conocía entonces como una mujer alegre, viuda, franca, ingenua y de buena compañía, vivía con un cierto Ménou, hombre de negocios que habitaba cerca de Saint Jean-en-Grève. Madame Dallemand se encontraba un día cenando en casa de cierta Madame Duplatz, mujer de su apostura y de su sociedad, cuando en medio de una partida que habían comenzado al levantarse de la mesa, un lacayo vino a rogar a Madame Dallemand que pasara a un cuarto vecino, visto que una persona de su conocimiento demandaba insistentemente hablarle por un asunto tan apurado como consecuente; Madame Dallemand dijo que la esperara, que no quería interrumpir su partida; el lacayo vuelve e insiste de tal manera que la dueña de la casa es la primera en apurar a Madame Dallemand para que vaya a ver qué es lo que quiere. Ella sale y reconoce a Ménou.

—¿Qué asunto tan urgente —le dice ella— puede hacerle venir a turbarme de esta manera en una casa en la que no eres conocido?

—Uno muy esencial, señora —responde el corredor—, y debe creer que es bien necesario que sea de esa especie, para que haya obtenido de Dios el permiso de venir a hablarle por última vez en mi vida...

Ante esas palabras que no anunciaban un hombre muy en sus cabales, Madame Dallemand se turbó. Observando a su amigo que no había visto desde hacía unos días, se espanta aun más al verlo pálido y desfigurado.

—¿Qué tienes, señor? —le dice— ¿Cuáles son los motivos del estado en que te veo y de las cosas siniestras de que me hablas... acláramelo rápidamente, qué te ha ocurrido?

—Sólo algo muy ordinario, señora —dice Ménou—, después de sesenta años de vida era muy simple llegar a puerto, he pagado a la naturaleza el tributo que todos los hombres le deben, no me lamento más que de haberte olvidado en mis últimos instantes, y es por esa falta, señora, que vengo a pedirte perdón.

—Pero, señor, tú bates el campo, no hay ningún ejemplo de una tal sinrazón; o vuelves en ti o voy a pedir socorro.

—No llames, señora. Esta visita inoportuna no será muy larga, me aproximo al término que me ha sido acordado por el Eterno; escucha, pues, mis últimas palabras, y es para siempre que vamos a dejarnos... Estoy muerto, te dije, señora. Muy pronto serás informada de la verdad de lo que te adelanto. Te he olvidado en mi testamento, vengo a reparar mi falta; toma esta llave, transpórtate al instante a mi casa; detrás de la tapicería de mi lecho encontrarás una puerta de hierro, la abrirás con la llave que te doy, y te llevarás el dinero que contendrá el armario cerrado por esa puerta; esa suma es desconocida por mis herederos, es tuya, nadie te la disputará. Adiós, señora, no me sigas...

Y Ménou desapareció.

Es fácil imaginar con qué turbación Madame Dallemand volvió al salón de su amiga; le fue imposible esconder el tema...

—La cosa merece ser reconocida —le dijo Madame Duplatz—; no perdamos un instante.

Se piden caballos, se sube en coche, se llega hasta casa de Ménou... Él estaba ante su puerta, yaciendo en su ataúd; las dos mujeres suben a los apartamentos. La amiga del dueño, demasiado conocida para ser rechazada, recorre todas las habitaciones, llega entonces a aquella indicada, encuentra la puerta de hierro, la abre con la llave que le han dado, reconoce el tesoro y se lo lleva.

He aquí sin duda pruebas de amistad y de reconocimiento cuyos ejemplos no son frecuentes y que, si los aparecidos espantan, deben al menos, se convendrá en ello, hacerse perdonar los miedos que pueden causarnos, en favor de los motivos que los conducen hacia nosotros.

Marqué de Sade (1740-1814

lunes, 30 de noviembre de 2015

Otras realidades-


Escritores por el Sahara- Bubisher

Siete poetas saharauis, siete asturianos/as y varios alumnos/as del Bachillerato de Arte del IES Rey Pelayo de Cangas de Onís (Asturias) son los protagonistas de esta historia con final feliz.
Todo empezó un día en el que un profesor y una profesora decidieron aunar esfuerzos y empezaron a perfilar la posibilidad de un proyecto común. Uno de ellos representaba a Acción en Red Asturies, la otra a la Asociación Escritores por el Sahara- Bubisher. Ambos se reunieron con Ana Suárez de Acción en Red y los tres marcaron el camino a seguir.
Catorce palabras, dos para cada poeta saharaui, las mismas dos para cada poeta asturiano/a. Con cada una, y libremente, tenían que escribir un poema.
Había que ponerse en contacto con los escritores/as y esperar a que el proyecto les atrajera. La respuesta fue unánime y magnífica. Como si se tratara de un equipo perfectamente sincronizado, todos dieron el “si, quiero”
Pero faltaba algo para que este trabajo de cooperación fuera redondo. Había que implicar a los más jóvenes. Y los dos profesores le explicaron el proyecto a Vanesa Gusano, compañera del Departamento de Arte del instituto en el que trabajan, que inmediatamente aceptó también el reto. Con las catorce palabras repartidas entre alumnos/as de Bachillerato, que se unieron al proyecto con entusiasmo, puso en marcha un taller de grabado cuyo resultado fue cada una de las delicadas ilustraciones de los poemas.
Faltaban el prólogo y el epílogo. Tenían que escribirlos un escritor asturiano y un saharaui.  Y lo hicieron. Gonzalo Moure y Bahía Awah aceptaron unirse al equipo.
¿Y el título? En una reunión de varios profesores del citado instituto se planteó el tema y empezaron a surgir ideas. En el cielo no hay fronteras. La poesía es música. Hay que unificar en el título la idea de equipo… Y después de un largo y ameno debate, alguien dijo “Bajo el mismo cielo, es un buen título para un poemario”. Y otro añadió sin más, “son”.
Y esa era la clave, porque el SON no solo aunaba a todos, también incluía la idea de ritmo y musicalidad de los poemas.
Solo faltaba una pieza: la financiación para editar el libro. Y se encontró. El Consejo de la Juventud del Principado de Asturias e Ingeniería sin Fronteras lo hicieron posible.
Y este mes, justo un año después de que se pusiera en marcha el proyecto, el Ministerio de Educación Cultura y Deporte ha otorgado al poemario “Bajo el mismo cielo, SON” el Premio Nacional de Educación para el Desarrollo.
A todos los que lo habéis hecho posible, nuestra enhorabuena. A todos los que nos habéis ayudado, nuestro agradecimiento más sincero.
Y para vosotros, para todos y cada uno de los que creéis que no hay fronteras, la dedicatoria del libro:
A ti,
que luchas por la justicia,
que amas la libertad.
POETAS SAHARAUIS: Mohamed Salem Abdelfatah “Ebnu”, Ali Salem, Iselmu, Luali Lehsen, Chejdan Mahmud, Zahra Hasnaui, Liman Boisha, Saleh Abdalahi.
POETAS ASTURIANOS: Xuan Bello, Laura Casielles, Sofía Castañón, Vanessa Gutiérrez, Berta Piñán, Fernando Menéndez y Pablo Texón
ILUSTRADORES: Nel Álvarez, Paula García, Amanda Sotres, Javier Andrade, Daniel Suárez, Johana Río, Dominica Cerra, Cecilia Alonso, Bryan Hernando Salazar, Vanesa Gusano
PRÓLOGO: GONZALO MOURE
EPÍLOGO: Bahía Awah
COORDINACIÓN: Ana Suárez, Carlos Pérez, Vanesa Gusano y Palma Aparicio
PALABRAS: tierra, vacío, luz, mujer, espejo, memoria, muro, ausencia, arena, soledad, agua, sueño, mirada, saludo.

Bajo el mismo cielo, SON


domingo, 1 de junio de 2014

Reflexiones sobre la maldad; Modo humor.

La Maldad es una de las características más humanas de los humanos. De hecho, según algunos científicos, la palabra Humano viene de una mala traducción del término latino Huff-malus, que traduce malo hasta la saciedad. Se supone que al haber coronado la cadena alimenticia y quedarse sin mayores enemigos naturales, el hombre desarrolló la maldad como medio para controlar la población.
La maldad puede ser definida como la capacidad de cagarse en el prójimo y disfrutarlo, como la tendencia a evitar que a los otros le vaya mejor que a uno, o la compulsión por empeorar lo que ya esta malo, así sea también en perjuicio del que lo causa. Si bien está relacionada con el mal, no debe confundirse con este, pues la primera es una actitud y el segundo una poderosa empresa.
A las personas maldadosas se les puede reconocer por sus cejas arqueadas y risa característica (Muahaha). Pero según algunos entendidos, las personas realmente malas tienen sonrisa bonachona y mirada de estúpido. Esa apariencia inocente es lo que les permite ser peligrosamente perjudiciales.

viernes, 30 de mayo de 2014

Hoy

Cora Delille, de 15 años estudiaba en un instituto de Ohio, EE.UU. "Gracias por todo el dolor" es el mensaje de una estudiante acosada antes de suicidarse • En su nota incluye los nombres de los compañeros que le acosaban • También cita a dos exnovios como responsables de las burlas • Compañeros de Cora han confirmado que era objeto de acoso escolar • La policía no ha encontrado mensajes que pueben estas acusaciones 30.05.14 | 00:00h. Informativos Telecinco | Etiquetas: Cora Delille · acoso escolar · Bullying · Ohio El acoso escolar se ha cobrado una nueva víctima. Cora Delille, una estudiante adolescente de 15 años de Ohio, EE.UU., no ha podido aguantar la presión y burlas de sus compañeros y se ha quitado la vida dejando una escalofriante nota manuscrita en la que se despedía con tono irónico diciendo: "Gracias por todo el dolor". Imagen de Cora Delille en Instagram Según cuenta New York Daily News, Cora no pasaba por su mejor momento. Su novio acababa de abandonarla y la relación de sus padres estaba en quiebra. Aunque lo peor transcurría entre las paredes del instituto. Los nombres de los acosadores de Cora han quedado reflejados en una nota que ha dejado escrita de su puño y letra antes de quitarse la vida. Junto a su mensaje de reprobación: "Gracias por todo el dolor", Cora incluyó la lista de las personas que le han llevado a tomar esta decisión trágica. Son compañeros de escuela que le atormentaban y que se burlaban constantemente de ella. Pero no eran los únicos. También aparecen en la lista los nombres y apellidos de dos exnovios incluído el que le acababa de dejar. Compañeros de Cora del instituto han corroborado a los agentes que investigan el caso que la joven era objeto de las burlas de varios compañeros. Pero las pesquisas policiales no han logrado encontrar entre sus mensajes pistas que demostrasen el supuesto acoso. Algo que sí ha ocurrido a raíz de su suicidio. http://www.telecinco.es/informativos/internacional/Cora_Delille-acoso_escolar-Bullying-Ohio_0_1803375737.html

viernes, 2 de mayo de 2014

El Grooming en las noticias

http://elpais.com/diario/2010/02/22/sociedad/1266793207_850215.html

El hombre detenido hace una semana en Cádiz por violar a una menor contactó con ella a través de la red social de Internet Tuenti y luego la amenazó con enseñar las imágenes comprometidas que ella le había enviado para conseguir la cita en la que presuntamente cometió el abuso. Los adolescentes utilizan de forma creciente imágenes en las que aparecen medio desnudos o en actitudes sensuales para ligar a través de las nuevas tecnologías. Y muchas veces esas imágenes salen del contexto en que se hicieron o enviaron y se vuelven en su contra con consecuencias perjudiciales o incluso trágicas.
Tan dramáticas como lo fueron para Tiri, el niño de 11 años que se suicidó en Puerto Real (Cádiz) después de que su acosador distribuyera entre todos sus amigos las fotografías en que aparecía semidesnudo. O el caso de Jesse Logan, la estadounidense de 18 años que se ahorcó en su habitación algunos meses después de haberle enviado una fotografía comprometida al que entonces era su novio. Cuando se acabó la relación, él pasó la imagen a sus compañeros del colegio.

La última variante del problema es el envío de imágenes por teléfono móvil


El origen de todas estas situaciones es el envío de fotografías muy personales a gente que a veces ni conocen o que pueden estar simulando ser otra persona. Los más expuestos son los jóvenes entre 13 y 17 años, según Jorge Flores, director de Pantallas Amigas, una web de promoción de la seguridad de los jóvenes en las nuevas tecnologías. "Lo hacen para ligar, coquetear, o simplemente relacionarse y divertirse. Otras veces lo hacen por la presión del grupo, el sentimiento de pertenencia o el deseo de transgredir. Pero, en general, no ven las consecuencias. No creen que las imágenes vayan a salir. Pero salen, algunas veces, incluso, como una broma", afirma Flores.
El psicólogo Javier Urra, primer Defensor del Menor de la Comunidad de Madrid, corrobora la motivación de los adolescentes. "Es una manera de sentirse aceptados en el mundo virtual, consideran que es su forma de hablar y que los adultos se asustan porque no las entienden. Es su espacio de autonomía, su mundo íntimo". El 85% de los menores entre 10 y 15 años conectados a Internet, según un reciente estudio del Observatorio de la Seguridad de la Información, responde que no sabría qué hacer ante un caso de acoso en la Red, indica Urra.
La última práctica de riesgo a la que se ha dado nombre es el sexting, o envío de este tipo de fotografías a través del teléfono móvil. Jorge Flores cree que, en este caso, "el problema es mayor porque hay menos percepción de riesgo y los adolescentes tienen muy poca cultura de la privacidad". El psicólogo cree que, para los nativos tecnológicos, manejar conceptos como la privacidad de lo personal es muy complicado: "Creo que habrá un efecto rebote y se estabilizará, pero se necesita tiempo".
La historia puede acabar mal pero, aun sin ser así, es necesario fomentar la prevención. El envío o tenencia de fotografías comprometidas de menores "constituyen un delito de pornografía infantil, aunque sea entre los propios menores", asegura el director de Pantallas Amigas, quien añade que se pueden generar importantes sanciones, que pueden ser económicas o incluso llevar al internamiento en un centro de menores

viernes, 25 de abril de 2014

Marité Prieto. Micro.

A filla dos de Pérez, seica sacóu matrículas en case todo.
Ah! e mira a neta dos de Máquez, dísque lle van dar unha beca, polo listíña que é.
Por certo: a rapaza dos González, nunca ven tan despeináda coma ti, trae as trenciñas coma se lle ...las acabaran de facer.
Ti non ves? que non eres capaz de ir a misa a hora?, e sentarte como Deus manda coas rapazas da túa idade?
Que odiosas comparacións....
A filla dos Pérez, acabóu roubando no banco Sabadell, onde entróu a traballar. As cartillas dos de Alemania, eran un lío...bárbaro.
A neta dos de Máquez, botóuse a mala vida, despois de se separar dun matrimonio aparentemente feliz. El era un Notario de moi boa familia. Ela gasta a pasta que lle correspondéu de sofrimento en desfrutar dos homes dos que gosta, sen importar nacionalidade nin idade. Os González, din que non saben nada dela dende hai moito...
O cura, que dicía misa cando era nena, está casado, e vive en Carballíño con unha muller que era catequista. Teñen un bar, é el prepara unha carne asada que é gloria bendíta. Ela non.
Eu, sego na mesma liña...
Sempre fun asi.
As farolas, acaban collendo ferrúxe cos anos, e xa non sabes cal foi colocada no muro de pirmeira.
Ver más

jueves, 3 de abril de 2014

Desacreditando el Big Bang

en estados unidos

Un niño autista con mayor CI que Einstein crea su propia teoría de la relatividad

Jacob Barnett, de 16 años, estudia un doctorado en física en la Universidad de Indiana y a los 12 empezó a cobrar un sueldo como profesor adjunto

Jacob Barnett,que cumplirá 16 años en mayo, tiene un coeficiente intelectual (CI) de 170 (más alto que el de Albert Einstein). Desde los 14 años ya estudia un doctorado en física cuántica en la Universidad de Indiana (EE.UU.), donde ingresó con apenas 11. A los 12 empezó a cobrar un sueldo como profesor adjunto, gracias a que empezó a ampliar la teoría de la relatividad de Einstein.
A los 2 años le diagnosticaron autismo moderado, dejó de hablar y se puso a aprender cálculo, álgebra, geometría y trigonometría por su propia cuenta. Y según cuenta su madre, Kristine Barnett, cuando Jake recuperó el habla, aprendió cuatro idiomas.
Sus padres se dieron cuenta enseguida de que Jacob completaba cuadernos de notas con dibujos de formas geométricas complejas y cálculos. A los 3 años, Jake estaba resolviendo rompecabezas 5.000 piezas e incluso estudió un mapa de carreteras del Estado, recitando todas las carreteras y el prefijo de la placa de memoria. Y cuando cumplió 8 años, empezó a asistir a las clases de astrofísica avanzada de la IUPUI (la Universidad de Indiana en Indianápolis).
Ahora, debido a su insomnio, el chico aprovecha las noches para tratar de desacreditar la teoría del Big Bang. Pero desde hace cuatro años también aspira a completar ersión ampliada de la teoría de la relatividad de Einstein.
Su madre decidió entonces enviar un video de su teoría al famoso Instituto de Estudios Avanzados, cerca de la Universidad de Princeton. El profesor de astrofísica del Instituto, Scott Tremaine, confirmó la autenticidad de la teoría de Jake y en un correo electrónico a la familia Barnett escribió: "Estoy impresionado por su interés en la física y la cantidad de material que ha aprendido hasta ahora. La teoría en la que él está trabajando involucra varios de los problemas más difíciles de la astrofísica y física teórica. Cualquier persona que los resuelve estará en la línea de recibir un premio Nobel".

miércoles, 6 de noviembre de 2013

Lenguaje postural. Educación y género

Otro aspecto que tiene que ver con la represión de la sexualidad femenina, que se inicia en la más temprana infancia, es la estricta educación postural que ...nos disciplina para sentarnos en sillas con las piernas juntas y la pelvis rígida, forzando el ángulo recto e impidiendo su posición natural y su balanceo. La vida a ras de suelo, como todavía vemos en algunos pueblos no occidentalizados, y concretamente la posición en cuclillas, con el sacro casi tocando el suelo, las piernas dobladas y abiertas a la altura del pecho hace que el útero quede suelto y descienda; en cambio cuando nos sentamos en una silla, se queda aprisionado. La forma de vida a ras de suelo, con su continuo agacharse y levantarse, además hace que la pelvis esté en continuo balanceo, movilizando los músculos del vientre. Sabemos que el movimiento de la pelvis desencadena el del útero; como también sucede cuando apretamos las nalgas o los muslos, cuyo roce interno acaricia las paredes uterinas y desencadena su temblor y su latido.
Así mismo la forma de agachamos cambia. Si nos fijamos, las mujeres africanas y otras de culturas poco occidentalizadas, se agachan sacando el trasero, a diferencia de las que hemos sido educadas en Occidente, que hemos aprendido a agacharnos forzando la columna vertebral, para doblamos metiendo el trasero sin balancear la pelvis; aquí, agachamos sacando el trasero se consideraría una obscenidad. Sin embargo, nuestra manera de doblarnos para agachamos, no es natural ni es buena para la columna. Invito a probar a agacharse sacando el trasero, para comprobar que de esta manera, la columna siguiendo los huesos pélvicos, no sufre; por el contrario, es una postura cómoda en la que se puede realizar cualquier tarea. Toda esta educación que acontece a lo largo de la socialización de las niñas, es lo que hace que desde hace siglos los úteros sean

Curiosidades matemáticas.


 En 1637 René Descartes publicaba El discurso del método y como parte de esta obra había una sección denominada Geometría. En este apartado, como supondrán por el título y podrán comprobar si le echan un vistazo a la obra, las ecuaciones matemáticas son una constante y eso conllevó algún problema a los impresores. Ya saben ustedes que en aquel tiempo, y creo que aún se hace así en algunos casos, se componían los libros colocando las letras tipográficas, con su relieve, en filas que formaban las palabras y estas las líneas y estas al final las páginas.

Debido a las ecuaciones, los impresores comenzaron a sufrir la escasez de algunas letras. Es decir, la letra a, por ejemplo, se usaba en el texto normal y además en las ecuaciones, donde se repetía continuamente, lo que provocaba que escasearan las letras a en los cajones del impresor para componer las páginas. Así, preguntaron a Descartes si era necesario usar la a, y otras similares, o si en cambio en las ecuaciones podían usar cualquier letra.

Descartes respondió que en las ecuaciones las letras no son más que símbolos y que lo mismo da usar la letra a o b que cualquier otra. Y entonces el impresor comenzó a usar las letras menos usadas en el idioma original del libro, el francés. Y ahí aparecieron las letras x, y y z como las clásicas letras para representar las incógnitas en las ecuaciones.

Como decía al comienzo, de aquella sencilla decisión de un impresor, muy lógica por otra parte, proviene el que todos los que hayamos estudiado matemáticas hayamos usado esas letras x e y como comodines e incógnitas, aunque como bien dijo Descartes, lo mismo da una letra que otra.

sábado, 5 de octubre de 2013

TROZOS DE CRISTAL.

Voy a ver si me encuentro dentro de mi piel
y comprendo porque nada puedo entender
me resulta tan raro todo lo normal
me tropiezo, me caigo y vuelvo a tropezar
Crei que me habia equivocado,
luego pense:
que estoy bien aqui, en mi nube azul
todo es como yo lo he inventado
y la realidad, trozos de cristal,
que al final hay que pasar descalzo...
Por favor no me empuje, me puedo caer;
yo en mi nube estoy bien no me va a convencer,
ya conozco unos cuantos que son como usted,
que me ofrecen veneno cuando tengo sed
Crei que me habia equivocado,
luego pense:
que estoy bien aqui, en mi nube azul,
todo es como yo lo he inventado,
y la realidad, trozos de cristal,
que al final hay qe pasar descalzo...
¡ que estoy bien aqui, en mi nube azul,
todo es como yo lo he inventado,
y la realidad, trozos de cristal,
que al final hay que pasar descalzo... !

lunes, 30 de septiembre de 2013

Saludos.

Saludar de forma correcta en China.

La población en China es muy ceremoniosa en algunas facetas de su vida, y eso se refleja en determinadas situaciones. Una de ellas son los saludos. La forma de saludar, cada vez más occidentalizada, combina una mezcla de cultura propia y cultura occidental.
Cuando entra a una reunión se da la mano como en el resto de los países. Lo que si podemos apreciar, es que los chinos hacen una ligera inclinación con la cabeza cuando nos saludan. Es una costumbre heredada de su tipo de saludo tradicional que han ido occidentalizando, en favor del cada vez más popular apretón de manos. Las reverencias ya no están en uso, al menos en la mayor parte de las relaciones habituales.
La reverencia en China, cuando se hace, a diferencia de la reverencia japonesa, se hace desde los hombros hasta la cintura, y no solamente con la cabeza como lo hacen los japoneses.
No se toca. Los chinos no son amigos del contacto físico, por ello se recomienda no tener nunca ningún tipo de contacto físico con ellos, abrazos, palmadas en la espalda y por supuesto, ni mucho menos un beso en la cara.
Tampoco prolongue mucho el saludo del apretón de manos, o coloque su otra mano sobre las manos que están saludando o tome el brazo de la persona a la que está dando la mano. Este tipo de "afectos" no son costumbre en su país y por lo tanto no están bien vistos. Incluso podemos llegar a incomodarlos si actuamos de esta forma

La forma de saludar en chino.

La mayor parte de las formas comienzan o acaban con una inclinación o saludo, lo cual, está considerado método común de cortesía en las Artes Marciales. Sin embargo, cada gesto tiene su historia y significado que datan de miles de años. La cortesía, por supuesto, tiene lugar en las Artes Marciales, y que mejor lugar para encontrar la cortesía que en el militar, el lugar de nacimiento de las Artes Marciales, otros estilos, sin embargo, usan el saludo y gestos como "marcas de origen" de sus sistemas. Así, la mayor parte de las Artes Marciales Chinas muestran algún tipo de saludo en las competiciones de hoy en día, originalmente, solo los estilos del Sur efectuaban "palma en puño" como símbolo de cortesía al inicio de sus formas. Tradicionalmente los estilos del Norte no saludaban de esta forma.
 
En la antigua China, los estudiantes, saludaban cubriendo el puño izquierdo con la palma derecha, una indicación de que cubrir el puño significaba paz y buenaventura. Esto llegó a ser el saludo tradicional chino, como el apretón de manos en el mundo occidental. Sin embargo, los guerreros y soldados chinos llevaban sus armas en la mano derecha, con lo cual les impedía el saludo, por consiguiente, los militares y artistas marciales saludaban en la forma opuesta, con la palma izquierda cubriendo el puño derecho. Este método fue tan popular que incluso sin su arma el artista marcial saludaba con su puño derecho cubierto por la palma izquierda.

Durante la dinastía Ching (1644-1911), cuando muchos grupos patriotas batallaban contra los Manchúes, el saludo tradicional fue cambiado a la extensión de la mano izquierda hacia delante, con la palma vuelta lateralmente y el pulgar doblado hacia dentro, en el mismo momento que el puño derecho era colocado a la palma izquierda. La mano izquierda significa el carácter chino "luna" mientras que el puño derecho recordaba el carácter "sol", juntos forman la palabra Ming que representa a la dinastia Ming (1368-1644) este saludo era una "marca" de los artistas marciales del templo de Shaolin y fue usado como un saludo secreto entre los revolucionarios. Los estilos del Norte como Hsing-I, Tai Chi Chuan y Mantis, no participaban como patriotas anti-Manchúes ni fueron fundados antes de la dinastía Ching, así que el saludo no forma parte necesariamente de sus formas.
Otro tipo de saludo visto en la Artes Marciales chinas es el llamado saludo religioso, practicado por los estilistas del Tibet del estilo de la Grulla Blanca. En este saludo parece que se está rezando, ya que consiste en colocar ambas palmas juntas con los dedos hacia arriba. Demostrando que su sistema no es originario del Templo de Shaolin, los estilistas de la Grulla Blanca adoptaron este saludo para permanecer separados de otros sistemas. El estilo Pak Mei (ceja blanca), supuestamente fundado por un monje taoísta que salió del Templo de Shaolin, rompió con el saludo tradicional de Shaolin. Este se realiza poniendo el dorso de la palma izquierda, cuatro dedos extendidos, al tope o encima del puño vertical derecho. Los cuatro dedos representan los cuatro mares de China, mientras los cinco dedos del puño representan los cinco famosos lagos. Esto recuerda al viejo dicho: "Dentro de los cuatro mares y los cinco lagos, somos todos hermanos".
Desde que las Artes Marciales Chinas se han añadido recientemente a la cultura occidental, muchos occidentales no saben como saludar correctamente. Dado que las formas de armas comienzan y acaban con el arma en la mano izquierda, no se les ha informado que en la cultura tradicional china se suele extender la mano que lleva el arma y el puño derecho como saludo. Incluso los jueces en los torneos son culpables de este error, en muchas ocasiones puntúan un saludo incorrecto del ejecutante con su puño derecho, mientras llevan el arma en la mano izquierda. Recuerde: Tradicionalmente un puño descubierto significa herir o atacar o incluso retar a alguien. Si el puño se muestra cubierto por la mano, ésta anula el propósito del gesto.
¿Cuál es el método correcto mientras se lleva un arma? No usar el puño, usar la palma, con el filo de la palma inclinado y encarada en la dirección del saludo.
 
Las películas y la Ópera China han sido influenciadas por las Artes Marciales, por la aportación de los monjes budistas y taoístas, saludando solamente con una palma puesta hacia arriba en el centro del pecho.Muchos practicantes hoy creen que la religión budista juega un papel importante en sus artes marciales y que comenzaron usando el saludo simple en vez del tradicional de Shaolin. Sin embargo, este saludo representa una carencia de estilo, dado que un saludo de una palma indica solamente medio saludo, a menos que se eleve algo en la otra. El saludo de la mano solamente es aceptable, cuando un estudiante se inclina a su Sifu o a un instructor de alto nivel con un saludo completo, y el profesor devuelve el saludo con la palma.

sábado, 7 de septiembre de 2013

Jugando con Caperucita


- Érase una vez una niña que se llamaba Caperucita Amarilla.


- ¡No Roja!


- ¡AH!, sí, Caperucita Roja. Su mamá la llamó y le dijo: "Escucha Caperucita Verde..."


- ¡Que no, Roja!


- ¡AH!, sí, Roja. "Ve a casa de tía Diomira a llevarle esta piel de patata."


- No: "Ve a casa de la abuelita a llevarle este pastel".


- Bien. La niña se fue al bosque y se encontró a una jirafa.


- ¡Qué lío! Se encontró al lobo, no a una jirafa.


- Y el lobo le preguntó: "Cuántas son seis por ocho?"


- ¡Qué va! El lobo le preguntó: "¿Adónde vas?".


- Tienes razón. Y Caperucita Negra respondió...


- ¡Era Caperucita Roja, Roja, Roja!


- Sí y respondió: "Voy al mercado a comprar salsa de tomate".


- ¡Qué va!: "Voy a casa de la abuelita, que está enferma, pero no recuerdo el camino".


- Exacto. Y el caballo dijo...


- ¿Qué caballo? Era un lobo


- Seguro. Y dijo: "Toma el tranvía número setenta y cinco, baja en la plaza de la Catedral, tuerce a la derecha, y encontrarás tres peldaños y una moneda en el suelo; deja los tres peldaños, recoge la moneda y cómprate un chicle".


- Tú no sabes explicar cuentos en absoluto, abuelo. Los enredas todos. Pero no importa, ¿me compras un chicle?


- Bueno: toma la moneda.


Y el abuelo siguió leyendo el periódico
Gianni Rodari, Cuentos por teléfono.

miércoles, 15 de mayo de 2013

En torno a Vidal Bolaño.

Alicia Crece.( Inesquecible blog de Ruben Ruibal)



Non pasa un día sen ser asaltado pola certeza absoluta da inutilidade do que fago: de escribir, falo, de escribir en galego, ademáis; pero se non pasara sempre había de haber quen mo recordase. Gustaríame lanzar argumentos "de peso" e aproveitarme dun deses filósofos con apelido que comeza por H (muda, inútil) para soltar aquilo de que "a arte é todo o inútil que nos conforta"; abrigarme no mal de moitos, vaia. Pero, aparte de é certo que non me acordo do culpable de semellante cita -eu era dos que suspendía filosofía porque nos exames prefería inventar o que pensaban os mortos -hoxe penso que a palabra "arte" non me agrada vendo con que xentes e cousas se relaciona publicamente, e que a palabra "conforta" faime lembrar á grei de Bieito .

Se cadra, penso con vintecinco anos de retraso, debín elexir
ciencias e dedicarme a observar os bechos, as estrelas (e as estacións espaciais) que andan polo noso ceo, ou á contemplación pausada do crecemento das plantas, pero obrigáronme a escoller cando non tiña idea do que a escolla había de sorprenderme vinte tantos anos despois. Se cadra debín ser músico.

Van alá hoxe sete anos dende que o mestre deixou de
acompañarnos e só un seu amigo parece lembralo publicamente. A todos os demáis o único que parece preocuparlle en tal día son os intereses económicos ou os presuntamente políticos (¡quen nos dera que os tivesen!) derivados do mal funcionamento da maquinaria que vai estrear mundialmente unha das súas mellores pezas ¡máis de quince anos despois de ser escrita!; política (ou ausencia de, mellor dito) e economía parecen rexer de sempre o funcionamento do noso teatro público, houbo un tempo en que mesmo se dicía que o CDG era a oficina de emprego do teatro galego. Algo diría Roberto desta situación, claro que si, Antón, e probablemente a cousa tivera, é certo, un veo poallento de farsa amarga.

Amigos como somos de festexar todo canto aniversario nos
cae no calendario, neste país somos incapaces de lembrar tal día como hoxe un dos homes máis grandes, e non só no físico, dos nosos oficios culturais; do noso oficio cultural, en concreto, que podería presumir de ser o máis "normalizado" lingüísticamente. E nin sequera os máis teimudos neste proceso continuamente saboteado, ás veces por eles mesmos, teñen hoxe unha palabra para o insobornable. Estamos facendo moi mal moitas cousas, Náufrago, claro que si. E non podemos botarlle só a culpa a non ter diñeiros para mercar voces ou faros coa idea de visibilizar o noso traballo. Tamén é verdade.
Quédanos o traballo inútil, inútil como ter fillos ou amar xente; agora que o penso, de poder escoller o pasado, sen dúbida, eu pediríame ser nai. Quédanos a beleza das palabras polas que temos a ilusión de que podemos apreixar o noso mundo; e quédanos, como escoitei a un escritor admirado aí atrás nuns encontros en Mariñán falando da promoción da súa obra: furar furar e furar. Nunca máis acertado sendo como somos para este mundo algo semellante ás toupas, que sacan molestas moreas de terra no medio do seu verde e uniforme césped.

Tal día como hoxe hai sete anos morreu o noso mestre Bolaño: Roberto. Vidal. Defensor do inútil. Unha das moreas de terra máis grandes no verde e uniforme prado.