O próximo mes de novembro faremos o encontró do Club de Lectura, o primeiro texto é de Gonzalo Moure Palabras de Caramelo como, sempre que é posible, leremos a obra en galego e castelán. Tedes os exemplares na biblioteca. Arrancamos. Benvidos.
As viñetas son de Jimy Estebán Mejía Gómez.
Mostrando entradas con la etiqueta Club de lectura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Club de lectura. Mostrar todas las entradas
domingo, 18 de octubre de 2015
viernes, 9 de octubre de 2015
Lemos Palabras de caramelo.
lunes, 23 de marzo de 2015
martes, 10 de marzo de 2015
FEIJOO sore a novela.
Non vai descamiñada a idea de falar de best-seller, pero máis como xogo que pensando no mercado. Pensei que aquí podería facerse un tipo de novela que teñen outras literaturas, cunha parte histórica, un ritmo rápido, con intriga... pero usando a riqueza dos elementos propios do país. Quizais sexa deformación de filólogo, pero eu preciso ter os elementos enriba da mesa antes de escribir: tiña a historia sempre misteriosa do ouro dos galeóns de Rande, a memoria dos anos da guerra e a posguerra, a idea dun protagonista que fose un antiheroe e tamén o espazo xeográfico de Vigo. Despois de ler con tantas gañas historias doutros apetecíame que fosen pezas galegas as que se ensamblasen e é por iso que escribín Os fillos do mar. Dame medo resultar frívolo nesta formulación, pero creo que é o temos que facer.
P. Aínda así reclámase un certo rigor histórico máis alá das licencias da ficción.
R. A realidade da nosa historia supera con moito a ficción do que podemos recrear os escritores, pero todo o que sae no libro referido, por exemplo, á batalla de Rande no 1702, foi rigorosamente documentado. O traballo previo de investigación fíxome ver as carencias que temos, porque aquel foi un momento fundamental para a implantación dos Borbóns e está menos estudado do que debía. Apoiarse na historia real axuda ao novelista, pero se hai tantas lagoas de coñecemento queda o campo libre á imaxinación. Para o novelista é bo, pero é unha faena para o cidadán, porque rematamos por non saber da historia propia.
P. Recobra tamén datos sobre o tempo da posguerra pouco explotados na literatura nosa, como as fugas organizadas ao exilio.
R. A intención miña é chamar a atención sobre a realidade histórica a través do seu uso na ficción. Cando desmiúzo as pezas do libro teño medo a caer na frivolidade, pero defendo a recuperación da novela de entretemento e a miña intención de fondo é falar de algo que foi real. Quero que o lector o pase ben, pero ao chegar á derradeira páxina se sinta parte desa historia que tamén é a súa, que explica quen somos agora. A fuxida da xente era para sobrevivir, porque senón marchaban matábanos. Non é que queira descubrir as dores da guerra, pero hai que asegurarse de que non se vai esquecer. E iso tamén vale para a batalla de Rande, porque somos un pobo moi esquecedizo, e as cousas pasaron e hai que saber delas. Dígolle ao lector: pasáchelo ben, pero agora xa non ignoras a historia dos teus.
P. É tamén unha novela na que a cidade de Vigo acada un grande protagonismo.
R. Hai xa un fato de novelas con este espazo urbano. Entre outras que me veñen á cabeza Antón e os inocentes de Ferrín, Amor de Tango de María Xosé Queizán ou varias de Cid Cabido... Escribín sobre Vigo porque é a miña cidade. Sempre admiraba as novelas de Eduardo Mendoza, que me fixeron coñecer e entender Barcelona doutra maneira, ou o cine de Woody Allen con Nova York como pano de fondo. Por iso creo que as obras teñen máis forza se as vinculas ás súas cidades. A historia que conto é universal, pero pasou en Vigo, e gústame recrear as rúas ou as construcións do arquitecto Michel Pacewicz que durante moitos anos foi unha lenda ou o Vigo de primeiro de século ou o modernista. Isto tamén é historia e só hai que saír á rúa, observar e collelo.
Se queres ler toda a entrevista AQUÍ
P. Aínda así reclámase un certo rigor histórico máis alá das licencias da ficción.
R. A realidade da nosa historia supera con moito a ficción do que podemos recrear os escritores, pero todo o que sae no libro referido, por exemplo, á batalla de Rande no 1702, foi rigorosamente documentado. O traballo previo de investigación fíxome ver as carencias que temos, porque aquel foi un momento fundamental para a implantación dos Borbóns e está menos estudado do que debía. Apoiarse na historia real axuda ao novelista, pero se hai tantas lagoas de coñecemento queda o campo libre á imaxinación. Para o novelista é bo, pero é unha faena para o cidadán, porque rematamos por non saber da historia propia.
P. Recobra tamén datos sobre o tempo da posguerra pouco explotados na literatura nosa, como as fugas organizadas ao exilio.
R. A intención miña é chamar a atención sobre a realidade histórica a través do seu uso na ficción. Cando desmiúzo as pezas do libro teño medo a caer na frivolidade, pero defendo a recuperación da novela de entretemento e a miña intención de fondo é falar de algo que foi real. Quero que o lector o pase ben, pero ao chegar á derradeira páxina se sinta parte desa historia que tamén é a súa, que explica quen somos agora. A fuxida da xente era para sobrevivir, porque senón marchaban matábanos. Non é que queira descubrir as dores da guerra, pero hai que asegurarse de que non se vai esquecer. E iso tamén vale para a batalla de Rande, porque somos un pobo moi esquecedizo, e as cousas pasaron e hai que saber delas. Dígolle ao lector: pasáchelo ben, pero agora xa non ignoras a historia dos teus.
P. É tamén unha novela na que a cidade de Vigo acada un grande protagonismo.
R. Hai xa un fato de novelas con este espazo urbano. Entre outras que me veñen á cabeza Antón e os inocentes de Ferrín, Amor de Tango de María Xosé Queizán ou varias de Cid Cabido... Escribín sobre Vigo porque é a miña cidade. Sempre admiraba as novelas de Eduardo Mendoza, que me fixeron coñecer e entender Barcelona doutra maneira, ou o cine de Woody Allen con Nova York como pano de fondo. Por iso creo que as obras teñen máis forza se as vinculas ás súas cidades. A historia que conto é universal, pero pasou en Vigo, e gústame recrear as rúas ou as construcións do arquitecto Michel Pacewicz que durante moitos anos foi unha lenda ou o Vigo de primeiro de século ou o modernista. Isto tamén é historia e só hai que saír á rúa, observar e collelo.
Se queres ler toda a entrevista AQUÍ
viernes, 16 de enero de 2015
Pedro Feijjo fala de Os Fillos do mar.
Mudou o ritmo frenético das xiras con Lamatumbá por toda Europa pola tranquilidade da súa casiña en Gondomar. O ruído dos concertos polo silencio da ría de Vigo desde a ventá. Co Atlántico ó horizonte, Pedro Feijoo vai enchendo
cadernos, pluma en man, de pequenas grandes historias que aprendeu a descubrir a través dos ollos do seu avó. “Eu non creo moito na inspiración, penso, como dicía Picasso, que se chega, mellor que te pille traballando. Cando quero contar unha historia vou moendo, moendo, moendo… ata que sae”, di.
—Síntome coma un neno en plena mañá de Reis”, confesa Pedro Feijoo cun sorriso que traspasa ó fío do teléfono. O autor de ‘Os fillos do mar’, finalista do Premio Xerais 2011, non oculta a súa sorpresa ante a excelente acollida que está a ter a súa primeira novela, que tras só un mes na rúa xa ten a segunda edición a piques de saír do prelo. “Non esperaba que pasase isto, aínda que no fondo sempre desexas que ocorra algo así”, di o escritor que o vindeiro 24 de maio estará en Pontevedra presentando o seu libro.
—Malia que xa ten outras publicacións está a vivir o fenómeno ‘Os fillos do mar’ coa ilusión dos primeirizos. Aínda non cansou das entrevistas?
—Que va! Estou contentísimo. Ti soñas con que pasen estas cousas pero sendo realista pensas que a ti non te van pasar. De neno eu pasei moitos anos desexando que os Reis me botasen o escalextric e nunca mo traían. A mañá que por fin apareceu o escalextric no salón da casa foi tremendo. Mi madriña! Pois isto é un pouco parecido así que estou disfrutando moitísimo. Ademais, ten en conta que botei oito anos en Lamatumbá, catro máis tocando en Los Feliz e xa non podía máis. E logo de toda esa dinámica, de tanto movemento, de súpeto, atópaste un día na casa, con esa vertixe de ‘e agora que vai pasar’, pensando que xa rematou todo… e é como volver a empezar, como montar de novo na montaña rusa.
—‘Os fillos do mar’ naceu nunha terraza de Gondomar con vistas ó mar de Vigo, as luces de Baiona e o solpor sobre ás Cíes, en metade dunha conversa coa súa muller.
—Á hora de escribir realizou tamén unha ardua tarea de investigación sobre a historia de Vigo malia que tamén deixa un gran espazo á imaxinación non si?
—A verdade é que é unha historia que xa coñecía pero cando nos metemos de cheo chamoume a atención a falta de información que hai dun momento tan importante da nosa historia. Dependendo do historiador que leas uns din que o ouro quedou no fondo, outros din que os ingleses arrasaron con todo… En realidade danche argumentos para defender calquera das dúas teorías. Pero tamén deixo moito espazo á imaxinación.
—Pregúntase: “Por que nos perdemos en divagacións sobre a beleza mentres contemplamos a lúa como paifocos , e non nos decatamos da muller que dorme ó noso carón?”. Na súa novela reivindica a beleza das cousas pequenas, ocercano…
—Efectivamente. Unha das reaccións que me van chegando estes días é que me fun descaradamente a por un texto de entretemento. Eu o que pretendía facer con esta novela, e aí declárome culpable de principio a fin, é entreter e que polo camiño leves algo aprendido para casa. A miña intención en ningún momento foi escribir a grande novela do século XXI. Penso que se nos obsesionamos moito con iso, – que é unha pandemia que temos os escritores galegos- igual nos despistamos e na procura desa grande novela perdemos as pequenas historias de cada día. A min interésame moitísimo máis isto. Parece que loce máis unha película que vemos no cine sobre as augas cristalinas do Pacífico mentres que na ría de Pontevedra hai unhas augas que xa quixeran moitos trópicos. Iso é o que busco. Non pretendo unha modelo despampanante, a miña parella é preciosa, a túa seguramente tamén. É iso o que vou buscando, que nos fixemos máis no que temos ó lado.
AQUI la entrevista completa: http://xerais.blogaliza.org/files/2012/05/Feijoo-Diario-Pontevedra1.pdf
miércoles, 7 de enero de 2015
Anillos el jueves. Revisando aula .
Marisa y Rosa, nos han acompañado en este numerosísimo club. Éramos muchos así que modificamos tiempo (hora y media) y espacio (Nuestra aula del año pasado) . Pese al poco tiempo que teníamos cada uno para opinar ,han salido todos los temas ya comentados en los clubs de los días anteriores y , de nuevo, hemos expuesto diferentes lecturas y diversas, a veces contrarias, interpretaciones.
Es de justicia agradecer a nuestras madres la apasionada argumentación de su lectura ,Marisa, y el entusiasmo participativo de Rosa , gracias a ellas hemos añadido a nuestro universo de aula la mirada de estas discretas lectoras.
Mucho camino nos ha hecho andar Minaya, tanto que hemos llegado a las puertas de Hollywood y de una de sus grandes obras Lo que el viento se llevo, en la que encontramos a Ashley, tan confuso, tan distante como este Minaya ¿héroe o cobarde?.
Víctimas y verdugos, inocentes y culpables. Basta con mover, un poco, el ángulo para que los roles muden personaje.
Terminamos con este club el trimestre y saludamos ya a "Os fillos do mar" de Pedro Feijoo que llega con Simón y Mariña, con sus espias, sus narcos y sus paisajes. Nos vemos a la vuelta !Felices lecturas!
Los Anillos del miércoles.
Sorprendente club. Una discusión acalorada entre los defensores de la individualidad como principio irrenunciable y aquellos que atienden a las convenciones sociales . Jimena ha sido respaldada por Andrea, fundamentalmente, y por todas las chicas. Jimena es egoísta y caprichosa para Álvaro y para el resto de los chicos.
Hemos explorado nuestros comportamientos sociales pensando en qué estamos dispuestos a claudicar con los otros. Los monarcas totémicos , nuestras madres.
Hemos descubierto que el conflicto que presenta Gala es aplicable a nuestro mundo y nuestro espacio.
EL JUEVES MAS.
Hemos explorado nuestros comportamientos sociales pensando en qué estamos dispuestos a claudicar con los otros. Los monarcas totémicos , nuestras madres.
Hemos descubierto que el conflicto que presenta Gala es aplicable a nuestro mundo y nuestro espacio.
EL JUEVES MAS.
lunes, 15 de diciembre de 2014
Anillos... en el club del lunes.
Lidia y Raquel nos han acompañado hoy en nuestra charla sobre Anillos... Lidia nos ha expuesto su visión del personaje de Jimena , la considera una caprichosa por no atender las peticiones que le hacen todos los demás personajes sobre la necesidad de que viva su intimidad lejos de la mirada de los otros. Ya vimos como David nos argumentaba el viernes que consideraba a Jimena mala madre porque sus deseos no respetaban los intereses de su hija María.
Raquel se acercaba más a la visión mayoritaria de los que defendemos el derecho de Jimena a su libertad. La perspectiva contemporánea nos identifica con Jimena y gritamos con ella nuestro derecho a vivir como individuos sin cadenas de vasallaje.
Una vez más , en nuestra lectura, la reflexión sobre la construcción del personaje femenino contraponiéndola a lo que esperamos cuando se trata de un hombre. Para Gala , Jimena no es ella misma sin realizarse en el amor pero todos hemos estado de acuerdo en que Minaya si es una persona plena renunciando a sus sentimientos afectivos.
Hoy también hemos deliberado sobre heroínas y cobardes y nos hemos movido con estos dos sustantivos por la historia y nos hemos mirado en su espejo. Hemos concluido que es difícil adjetivar a los personajes si atendemos a los motivos que los mueven y los determinan.
Muchas gracias de nuevo a Raquel y Lidia que han multiplicado con sus opiniones nuestras lecturas de la obra.
Simón Varela . El narrador de Os fillos do mar.
La estructura de Os fillos do mar nos remite, en muchas ocasiones, a la novela negra. De este tipo de novela procede su estructura narratorial. La narración suele hacerse en primera persona, con el fin de obtener un mayor
realismo y propiciar la identificación del lector con el protagonista. Poe eso, como en Os fillos do mar, el narrador suele coincidir con el protagonista, que en la mayoría de
los casos es un investigador privado o un criminal pocas veces, como en el caso
que nos ocupa, un arquitecto.La adscripción a esta profesión de la voz narratorial sería, como hemos comentado en clase, un indicio temporal que nos sitúa en la crisis económica que empieza en el 2007 y aún no ha terminado.
A cova no número 2 do Paseo de Alfonso XII

Un vello edificio marcado como espazo protexido polo catálogo de edificios históricos do Concello. Parecía una especie de torre, chantada senlleira ao caron do mirador da Ría, e fora construido no ano 1881, nun predio en caída entre as rúas Elduayen e Pobadores.
A forte inclinación do terreo era a causante de que a fachada principal do edificio só tivese tres alturas contando a plant abaixa, mentres que pola parte posterior contaba sete plantas. A súa altura chamaba moito a atención tendo en conta a súa antigüedade.
sábado, 13 de diciembre de 2014
Club de lectura del viernes . Anillos para una dama.
Hablamos de madres e hij@s de libertades y obligaciones, de heroínas y cobardes. Una vez más ,lecturas diversas que muestran que un libro es la suma de lo que escribe el autor y lo que cada uno de nosotros leemos.
Las telas, los colores, las puntadas... Los hilos, las trenzas de lana y el chaleco...los zapatos... Cariño ofrendoso de quien , con pequeñas vallas y grandes muros y rejas que casi son clausura, vive el castigo del silencio. Cariño ofrendoso de quien desea agradar, encontrar reposo al otro lado de los ojos, donde empieza la mirada.
Los papeles, los colores ...que esconden un pedacito ínfimo del conocido infierno, papel sobre papel que debía ser flor, y fue flor, pero que entonces solo era deshecho.
martes, 9 de diciembre de 2014
Club de lectura diciembre: Anillos para una dama.
ANILLOS PARA UNA DAMA
En el 1er Acto: Jimena y Minaya muestran el afecto que el uno siente por el otro. Jimena se ve obligada a acudir al rey Alfonso VI por el inicio de los ataques debido a las hordas almorávides. Cuando el Rey
Alfonso VI se presenta en Valencia, Jimena le pide el consentimiento a este para casarse con Minaya.
En el 2do Acto: Jimena es encerrada en el alcázar de Valencia por el rey, según este, para que esta reflexione sobre la posibilidad de boda con Minaya. Estando encerrada en el alcázar habla con su hija sobre la boda diciendo la hija que no era de su agrado que la boda se celebrase, a lo que su madre le contesto que si ella se podía casar dos veces (primero con un Infante de Carrión y después con el conde de Barcelona), por que ella no. Mientras tanto las hordas almorávides continuaban con sus ataques a Valencia. El rey se reúne con Jimena y le permite que Minaya sea solo su amante pero no su esposo, o si fuera su esposo que se casara pero que según dice hay matrimonios que se guardan en secreto por ciertas circunstancias. Jimena y Minaya al se separan y no se sabe si se vuelven a ver, primero sale Minaya desalojando las tropas y en Toledo, después Jimena en dirección San Pedro de Cardeña. Esta huida es debida a la incineración de Valencia por parte de los almorávides.
Los principales personajes son: Jimena, Minaya, Alfonso VI, Constanza, Jerónimo y María.
Jimena: En comparación con el poema el personaje sufre poca variación, en el poema se con el Cid a los 14 años por motivos políticos y no por amor vive desde entonces una vida amargada ya que el Cid muestra poca preocupación por ella y se dedica a conquistar tierras para ofrecérselas al rey. En Anillos para una dama el Cid ya muerto hace 2 años, expresa el amor que siente por Minaya, (no interviene la política para nada) y le pide al rey su consentimiento para casarse con él. Pero a pesar de la muerte del Cid el rey opina que sigue siendo su y que se debe mantener la , como que se debió al Cid toda la vida y después de muerto le siguió honrando. La función que se le puede asignar a Jimena no es otra que, el ser una persona rebelde con su entorno y con el sistema de su sociedad (estamental).
Minaya: En los dos , es el fiel ayudante del Cid, es además su sobrino y su brazo derecho, en el poema esta al lado de él en las batallas pero en Anillos para una dama, no esta con el pero le sigue siendo fiel y le sigue honrando. La diferencia más importante respecto al poema se puede decir que es el momento en el que Minaya y Jimena se dedican un tiempo en decirse mutuamente el amor que el uno siente por el otro, desde que se conocieron hasta ese mismo instante. Función que tiene Minaya, simboliza el deseo de libertad que recae sobre él, al Jimena querer casarse con él.
Pero Jimena hizo una mala elección por que Minaya no estaba a la altura de poder vivir una vida propia y estaba resignado a ser un muñeco de la historia de Mio Cid como su fiel ayudante y no como el segundo marido de su mujer.
Jerónimo: La función en Anillos para una dama es triple:
a) Se une con el poder establecido, representado por Alfonso VI, lo apoya con la palabra, los hechos, y con las armas
b) Utiliza un lenguaje culto, es el personaje cómico esto es debido a su sordera y su lenguaje persuasivo, en el que en un momento saco de quicio a Jimena.
c) Representa los valores tradicionales: Palabra de Dios y Patria, esto provoca el rechazo de Jimena que como se ha nombrado antes su función es de rebeldía a la sociedad en la que vive.
María: En el poema es hija del Cid y de Jimena, se casó dos veces, una con un infante de Carrión y otra con el Conde de , se llama doña Sol y aparece en pocas ocasiones(boda, su padre la lleva a Valencia, y cuando se separa del infante por los maltratos de este).
En anillos es más participativa en la obra no es partidaria de que su madre se case con Minaya, durante sus apariciones en el libro recuerda una y otra vez el no al matrimonio de su madre y solo hace que ponerle pegas a la vida de su madre como si de alguna manera se la quisiera amargar.
Constanza: Es el aya y la dama de compañía de Jimena en Anillos, es la criada celestinesca ya que al principio parece que le sea fiel y ayuda a que su amor con Minaya llegue a más pero es capaz de traicionarla, y se pone al lado de Alfonso VI para tenderle una trampa a Jimena. En el poema es posible que sea una de las criadas de confianza de Jimena pero que no aparece casi, o no aparece.
AlfonsoVI: En el poema la relación entre él y el Cid es bastante negativa, que como bien se sabe fue desterrado dos veces, pero aún así este no deshonró al rey en ningún momento. En cuanto a su relación con Jimena él le obliga a casarse con el Cid por motivos políticos, y después encierra a esta en San Pedro de Cardeña.
En Anillos cambia un poco respecto a la gran conversación que mantienen, y la ayuda que muestra a Jimena aunque no le da permiso para casarse con Minaya pero si le permite que sean amantes, esto para no hacer un borrón en la historia y mostrar que le fue fiel después de muerto y en su memoria.
El Cid muerto hace ya dos años los personajes de la obra aluden a este, ya que este fue un gran conquistador y por conquistar Valencia a los moros(en este caso).
En el momento que Jimena y Minaya se muestran el afecto que el uno siente por el otro, se introduce al Cid ya que su sobrino, mano derecha y fiel vasallo no puede deshonrarlo aún después de muerto. Alfonso no quiere que Jimena se case con Minaya así que introduce a la figura del Cid para poner como excusa que la fama del Cid quedaría manchada por este hecho. Los demás personajes se refieren al Cid para recordar el gran conquistador que fue mientras vivió, en breves momentos durante la obra.
Anillos para una dama, transcurre en Valencia y más concretamente en el alcázar, por lo tanto es un espacio real y urbano.
La estructura del espacio es lineal se realiza toda la acción en el alcázar, aquí es donde Jimena es encerrada por el rey Alfonso VI, por lo que se puede considerar un aspecto negativo en el espacio.
La acción y el tiempo transcurren a la vez, hay retrospección temporal, esto es debido a que los personajes recuerdan hechos pasados, lo que produce que no sea una acción lineal todo el libro de Anillos.
El ritmo es lento debido a las largas reflexiones que realiza principalmente Jimena, aunque son en diálogos, y que produce que pare la acción del poema.
Tras la muerte del Cid Jimena lleva puesto el anillo de la boda con el Cid y el de ella misma.
Jimena esta deseosa de poder tener el anillo de Minaya, y esto sea símbolo del amor que sienten.
Como no se celebra el acto matrimonial Jimena sigue llevando el aniño del Cid como símbolo de su todavía matrimonio.
Los temas pueden ser dos según el enfoque con el que se mire: Uno la honra y el otro el amor, aunque los dos dependen del otro.
La honra esta constantemente en el libro siempre recordándoselo a Jimena y a Minaya, que deben ser fieles a su señor y a su marido respectivamente y que no pueden casarse por esta razón ya que el Cid había sido el gran conquistador y según Alfonso VI no podían ensuciar la historia. Por otra parte el amor que desde el primer momento en suaves pinceladas se muestran Jimena y Minaya, que paralelo a la honra siempre se esta pensando en él, hasta que llega el momento que se dicen los sentimientos que sienten el uno por el otro
sábado, 7 de junio de 2014
El club del jueves y cierre de la actividad.
Un repaso a todo lo visto en los encuentros anteriores y un apunte más que debemos a Helena, la madre de Juan. "En el momento que me di cuenta de la temática mi impulso fue cerrar el libro..." Adrián también señala la crudeza de la obra, él nos remite al final, no feliz, no abierto, feroz como la realidad que nos muestra.Hemos avanzado en el análisis del personaje principal, a lo ya comentado en las reuniones anteriores, tenemos que añadir ahora la oposición que se produce entre Clara y Julieta ,una a cada lado del espejo, la suma representa a la mayor parte de las jóvenes adolescentes españolas.
Al cerrar las actividades de este curso no está de más recordar que leer no es solo ocio. Las lecturas son parte, importante, de nuestro patrimonio personal, sabemos que somos, sobre todo, lectores-productores y somos, cada vez más, lectores competentes , lectores de los arquetipos construidos hace miles de años y que hoy permanecen plenamente funcionales. En las obras leídas este curso y ,especialmente, en Clara dice encontramos al lobo y a la bruja (la maldad) y a Caperucita (la inocencia), ángeles , amazonas...
Exploramos los límites, la frontera de lo humano, el bosque tenebroso, las pesadillas... Y acabamos preparados para leer, en cursos próximos , la palabra que nos llega de nuestro pasado y que responde a lo que aún somos, humanos en tiempos de luces y sombras.
Tenemos que agradecer a Helena ,su generosa contribución así como a Carmen, Marisa y Vicky.
lunes, 2 de junio de 2014
El Club del Viernes.
Hemos tenido la suerte de que nos acompañara hoy Vicky, la madre de Paula. Los viernes no son fáciles para trabajar y se nos notaba, algo, el cansancio. Aún así ,con un ritmo más lento que otros días y con la profe hablando más de lo que le gustaría, aparecieron nuevos temas. Hemos perfilado a Perseo sobre un paradigma conocido y muy actual ,Maléfica (tenéis un post dedicado a ella a continuación). Hemos llegado a una conclusión en la recepción de la obra, mientras que a los lectores de catorce años les gusta la última parte de la novela y en segundo lugar su arranque, a los adultos, por el momento adultas, nos interesa la parte central, aquella que desarrolla el tema de la culpa materna. Beatriz es el personaje con el que mejor nos identificamos Carmen, Marisa, Vicky y yo, por lo de ahora, las representantes del mundo adulto.
Javi ha encontrado un nuevo, y original, parelelismo. La pareja Perseo-Teseo son para él como Batman y Robin. Quiza podamos desarrollar las posibles simetrías entre ellos, por el momento Zeltia ha colaborado con su camiseta de Batman.
Javi ha encontrado un nuevo, y original, parelelismo. La pareja Perseo-Teseo son para él como Batman y Robin. Quiza podamos desarrollar las posibles simetrías entre ellos, por el momento Zeltia ha colaborado con su camiseta de Batman.
Perseo, Javito, Batman...
Características psicológicas
Batman es un personaje forjado sobre una doble personalidad, por un lado, Bruno Díaz: joven empresario, reconocido por la alta sociedad, reservado y de buenos modales aparecerá de día y se mostrará abiertamente en los diferentes ámbitos sociales y de negocios ; por otro lado, Batman, el Hombre murciélago (mamífero repulsivo), también llamado el Caballero de la noche, de disfraz oscuro, identidad desconocida, traje imponente, trabajado y completo, actuaba fuera de la ley y sin motivos públicamente conocidos. Esto último permitirá que muchos desconfíen de su actuación y hasta lo persigan como a un criminal más.
domingo, 1 de junio de 2014
Prototipo de la mala ; Maléfica
Maléfica, uno de personajes de “malos” más poderosos y siniestros de
Disney, debutó el 29 de enero de 1959. Es un hada tenebrosa, pero no es una
bruja ni una reina maligna. Con sus poderes mágicos, es capaz de adoptar
diversas formas. Puede teletransportarse en un instante y lanza rayos a sus
enemigos desde el resplandeciente orbe verde, dirigiendo su omnipresente estado
mayor. Con Diablo, su cuervo amaestrado, y legiones de duendes y troles bajo su
mando, Maléfica pronuncia sus conjuros y esgrime sus malignos poderes mientras
se proclama "señora de la maldad".
El nombre de Maléfica se deriva de las palabras "maldad" y
malevolencia". Después de presentarse sin invitación en el bautizo de la
princesa, Maléfica lanza una maldición sobre la niña Aurora: "antes de que
el sol se ponga el día de su décimo sexto cumpleaños, se pinchará con un huso y
morirá". Malvada hasta la médula, la maldición de Maléfica no está exenta
de humor negro, pero le falta ese sentido del "ridículo" que
mostrarán después los "malos" de Disney. Es posible que la personalidad
malvada y los poderes mágicos de Maléfica la conviertan en la más malvada de
los "malos" de Disney.
Diseñada y animada por Marc Davis, uno
los legendarios nueve veteranos de la animación de Walt Disney. Maléfica fue un
nuevo reto para Davis ya que solían encargarle el diseño de las protagonistas
buenas. Marc Davis, el jefe de animación de la malvada Maléfica, le dio un
estilo gótico y la comparó con un "murciélago vampiro gigante".
Los primeros bocetos que elaboraron los equipos de
la historia apuntaban a varias direcciones. Al llegar al diseño definitivo,
Davis estudió detenidamente un sinfín de libros sobre arte de la Edad Media
donde, y según afirma él mismo: "Encontré una figura que estaba revestida
de cierta naturaleza religiosa, pero me fijé que en su vestido había una
especie de medallones y que parecían llamas y empecé con esa idea". A
partir de ese concepto, Davis, tal y como él mismo cuenta: "Ya que
era tan mala, pensé que no le vendrían mal unos cueros en la cabeza. Luego
dibujé un cuello con una especie de alas de murciélago a los lados, y también
en sus mangas... después añadí las manos, los anillos y el bastón de
mando".
Eleanor Audley sirvió de modelo y le prestó su voz. Fue una verdadera
inspiración para Marc Davis. "Fue maravilloso trabajar con ella. El rostro
de Maléfica le debe mucho a los rasgos de Eleanor Audley... ella era
simplemente perfecta". Con respecto a su voz, Audley afirmó: "Intenté
que tuviera muchos contrastes para que fuera encantadora y desagradable al
mismo tiempo".
En un principio, el papel de Maléfica
era un "papel hablado" pero no tenía contacto con nadie. Por esa
razón, Davis creó un cuervo amaestrado llamado Diablo para que Maléfica pudiera
hablar con él y le sirviera para sus maléficos planes. "Esto es lo más
difícil de la animación. Alguien que está de pie y habla directamente a la
cámara... es muy difícil darle vida. Así que se me ocurrió que tuviera un
cuervo. al que podría acariciar cuando quisiese. Podría dirigirse a él
cuando hablaba, enviarle a buscar a Rosa. De esta forma, añadí un elemento que
podía dotarla de vida. Es el problema que tienen estos personajes. Es muy
difícil dotarles de vida, hacerles creíbles porque después de todo... sólo son
un dibujo."

El dragón en el que acaba
transformándose encierra muchas similitudes físicas pero, tal y como cuenta
Davis: "No sabía cómo hacer el dragón. Lo que sabía es que tenía que
identificarse con Maléfica... tenían que tener algo en común. Maléfica no se
convertía en un dragón, ella era todo un dragón".
Fuera cual fuera la forma que tomara,
lo cierto es que Maléfica resultó ser una "mala" tan buena, que los
padres tenían que salirse del cine porque los niños lloraban cuando ella
aparecía en la pantalla. De la mesa del animador a la pantalla animada,
Maléfica es -deliberadamente- la reina de los "malos" más malvados de
Disney
viernes, 30 de mayo de 2014
Sobre los ángles.
El sexo de los ángeles
Durante siglos se discutió sobre el sexo de los ángeles La opinión mayoritaria es que los ángeles son seres andróginos, es decir sin sexo.
Según el Zohar, libro de la cábala judía, los ángeles toman diferentes formas, a veces masculina, otras femenina. El Islam alienta la existencia de los "huris", (vírgenes del paraíso) que se describen en el Corán, dando a entender que están exentas, tanto de la impureza corporal o física, como de imperfecciones morales.
El lenguaje de los ángeles
Los ángeles no tienen un lenguaje como los humanos, ya que la voz es un fenómeno físico y desde el plano en que ellos están nuestra física no tiene validez.
Durante siglos se discutió sobre el sexo de los ángeles La opinión mayoritaria es que los ángeles son seres andróginos, es decir sin sexo.Según el Zohar, libro de la cábala judía, los ángeles toman diferentes formas, a veces masculina, otras femenina. El Islam alienta la existencia de los "huris", (vírgenes del paraíso) que se describen en el Corán, dando a entender que están exentas, tanto de la impureza corporal o física, como de imperfecciones morales.
El lenguaje de los ángeles
Los ángeles no tienen un lenguaje como los humanos, ya que la voz es un fenómeno físico y desde el plano en que ellos están nuestra física no tiene validez.
El Club del jueves.
Adrián es el autor de esta imagen en la que aparecemos los miembros del club del jueves, nos conocéis a todos ,quizá podéis tener alguna duda con Marisa, la madre de Soraya que nos ha acompañado hoy en este intercambio de miradas en torno a la novela de Roncero.Un elemento más se ha puesto ayer en territorio de reflexión, la significación de los ángeles. Sabemos que no es sólo un elemento funcional narrativo sino uno de los componentes del caso real del que surge Clara dice. Para Álvaro y Lola el "gancho" de los ángeles es un error en el que no hubieran caído, creen que es un camino que nunca recorrerían.
De nuevo se ha puesto en evidencia la falta de entidad de los personajes secundarios que aparecen en la obra como elementos simbólicos, útiles en la construcción del espacio de la acción pero sin recorrido personal.
Hemos también reparado en la construcción de la maldad femenina que en la obra presenta símbolos clásicos; la pertenencia a un estracto social superior, la ausencia de afectividad familiar, el deseo de preminencia... todos estos elementos nos sitúan a Perseo en el conocido ámbito de las brujas de los cuentos infantiles (para nosotros cada vez menos infantiles) clásicos.
Tenemos que agradecer a Marisa su estupenda lectura de la obra y su participación, tan dinámica, en el grupo.
jueves, 29 de mayo de 2014
Sobre las amazonas.
EL MITO DE LAS AMAZONAS
Las Amazonas eran un pueblo de sólo mujeres descendientes de Ares, dios de la guerra y de la ninfa Harmonía. Se ubicaban a veces al norte, otras en las llanuras del Cáucaso, y otras en las llanuras de la orilla izquierda del Danubio. En su gobierno no interviene ningún hombre, y como jefe tienen una reina. La presencia de los hombres era permitida siempre que desempeñaran trabajos de servidumbre. Para perpetuar la raza se unían con extranjeros, pero sólo conservaban a las niñas. Si nacían varones, se cuenta en algunas versiones, que los mutilaban dejándolos ciegos y cojos. Otras fuentes indican que los mataban. Por decreto, a todas las niñas les cortaban un seno, para facilitarles el uso del arco y el manejo de la lanza. De esta costumbre proviene su nombre 'amazonas' del griego 'amazwn' que significa 'las que no tienen seno'.
Eran un pueblo muy guerrero, por lo que su diosa principal era Artemisa, la cazadora. Debido a esto, se les atribuía la fundación de Éfeso y la construcción del Gran Templo de Artemisa.
De este pueblo, hay muchas leyendas donde grandes héroes tuvieron que enfrentarse a ellas. Por ejemplo, Belerofonte quien luchó contra ellas por mandato de Yóbates. Una de las más conocidas es cuando Heracles (Hércules) cumple la misión que le asigna Euristeo, y se dirige a las márgenes del Termodonte a adueñarse del cinturón de Hipólita, reina de las amazonas. Ésta consintió en entregarle el cinturón a Heracles, pero la celosa Hera (esposa del dios Zeuz) provocó una rebelión entre las Amazonas, y Heracles tuvo que matar a Hipólita. Teseo que acompañaba a Heracles en su misión, se llevó a Antíope, una de las amazonas. Ellas, molestas por este atrevimiento y para vengar el rapto, hicieron la guerra contra Atenas, pero fueron derrotadas por los atenienses que estaban liderados por Teseo.
Otra hazaña legendaria que las involucra, es la ayuda que le brindaron a los troyanos durante la guerra de Troya. Pentesilea, reina amazona, envió un grupo de apoyo a Príamo, rey troyano. Aquiles dio muerte a Pentesilea, quien antes de morir, hizo que éste se enamorara perdidamente de ella, lo que le infundió gran sufrimiento.
Dejando de lado la parte mitológica, las Amazonas sí existieron. Se trataba de una tribu de mujeres independientes que estaban diseminadas por toda Grecia.
Vivieron durante mil años en las zonas boscosas de este país, y rara vez se las veía por los acantilados o por el mar.
No es cierto que cercenaban uno de sus senos para poder manejar mejor el arco y la flecha, sino que se lo apretaban con fibras para que nos les molestara al usar sus armas.
Con respecto a que tomaban prisioneros a los hombres y luego de utilizarlos para procrear los mataban, es cierto, pero lo hacían fundamentalmente para que no dieran a conocer su escondite.
No le tenían fobia al hombre, sino que lo consideraban un ser más débil e inferior a ellas, por lo que no admitían su supremacía.
Llegaron a ser dos mil y existieron aproximadamente durante un milenio.
Y esto es todo lo que averiguamos sobre las Amazonas porque teníamos agendadas muchas consultas para hacer. Quizás si encontramos algún tiempo indaguemos más
El Club del miércoles.
Ayer tuvimos el placer de contar en el Club con la participación de Carmen que sumó a la nuestra su lectura de Clara dice. El foco de nuestra charla , ayer, incidió en el terreno de los personajes femeninos, atendiendo especialmente a Beatriz, madre y narradora, y a Perseo , la construcción de la figura del depredador social compatibilizada con los roles sociales femeninos.Hemos hablado también de lo ausente, Carmen nos dirige la mirada hacia la actuación del padre. Carmen cree que en la novela el padre es solo víctima pero no se siente "culpable" en su papel de guarda de sus hijos. Hemos apuntado como explicación que la información nos llega desde Beatriz, conarradora de la historia, y por tanto lo que tenemos es una visión externa del personaje. Otra ausencia la encontramos en la presencia masculina entre las víctimas ¿Están los chicos libres de este peligro? Creemos que no.
(La fotografía es de Dario )
Suscribirse a:
Entradas (Atom)










